Evaluatieonderzoek onder een diverse groep Rotterdammers vroeg flexibiliteit, aanpassingsvermogen en het lef om terug te gaan naar wat ooit werkte.
Van geitje op de dijk naar Rotterdamse Vinex wijk
Als tiener wist ik het zeker: ik zou nooit zou in de Randstad gaan wonen. Ik droomde van een huisje aan een rivier, met een geitje op de dijk. Inmiddels weet ik het vreselijk vind om over smalle dijkjes te rijden. Mijn man is allergisch voor alles met haar of veren, dus een geitje zit er ook niet in. We hebben wel een sloot achter ons huis. En Rotterdam ligt aan een mooie rivier. Voor de liefde maak je keuzes.
Hoe Rotterdamse projecten mij de stad leren kennen
In de jaren dat ik hier nu woon, leer ik de stad steeds beter kennen. Niet alleen omdat ik er woon, maar ook door de organisaties waar ik voor werk: Van woningcorporatie, tot zorgorganisatie, van kantoren in het centrum tot ergens ‘op zuid’.
Eén van de mooiste projecten komt van een stichting die bewoners verbindt, door het delen van verhalen in de vorm van workshops, wandelingen en kunst. Zoals elke stichting moeten zij laten zien wat hun werk oplevert. Aan De Vragenlijstexpert de uitdaging een evaluatieonderzoek op maat te ontwikkelen voor bewoners van de verschillende wijken.
Een lastig begin
Ik zeg uitdaging, want dat was het in het begin zeker. We kozen bewust voor eenvoudig taalgebruik, maar de vragen bleken toch te ingewikkeld. We startten via e-mail, maar voor veel bewoners voelde dat niet veilig of betrouwbaar. Dus we deden wat we moesten doen: leren en aanpassen. Tot we bij een vorm kwamen die wél werkte.
Terug naar papier
Deels gingen we daarbij ‘terug in de tijd’. Naar de papieren vragenlijst. Voor veel bewoners was dat fijner. Het was prettiger invullen. Het voelde veiliger. Voor mij als onderzoeker betekende het extra werk: alles met de hand invoeren. Maar dit had ook iets moois. Bewoners schreven opmerkingen bij de vragen, tekenden hartjes bij de vragen over hun wijk, zetten ‘xxx’ als afsluiting. Het echte mens achter de cijfers werd nog zichtbaarder en voelbaarder.
Een stad van kleine dorpjes
En de resultaten? Die laten keer op keer zien dat de methode werkt. Dat mensen zich meer verbonden voelen, meer trots op hun wijk. Dat bewoners zelf iets willen doen voor anderen. Dat Rotterdam, hoe groot ook, uiteindelijk toch ook bestaat uit heel veel kleine ‘dorpjes’, waar verhalen delen voor verbinding zorgt.